|
Waarom stoppen we met communiceren?
Waarom stoppen we met delen?
Vorige week deelde ik over hoe cruciaal communicatie is, vooral als er een tijdelijke breuk is in je relatie (of situatie).
Ik heb je een praktische zin gegeven die je kunt gebruiken als je het gevoel hebt dat je even geen contact kunt hebben.
En toch, hoe nuttig dit ook zou kunnen zijn, we weten allemaal dat er meer aan de hand istoch?
Communicatie is over het algemeen geen groot probleem als alles soepel verloopt.
Het is wanneer er stront aan de knikker is dat communicatie een ding wordt.
Kunnen jullie je dan nog steeds openstellen voor elkaar?
Creëren we woestijnen of overstromingen?
Â
Onze partners opnemen in onze innerlijke werkelijkheid
Wanneer we stoppen met delen, we nemen onze partner niet langer op in onze innerlijke realiteit. We sluiten ons af, stoppen met praten, we denken dat we het alleen moeten doen. We worden woestijnen; alles voelt droog aan. Onze partners voelen zich buitengesloten en we kunnen nog meer wrok koesteren.
Wanneer we Overshare, we voelen de drang om steeds maar weer hetzelfde uit te leggen in een poging een punt te maken. Het is alsof we de ander overspoelen met onze innerlijke realiteit. Onze partners kunnen zich overweldigd voelen en zich nog meer afsluiten.
Het zit zo: onder beide mechanismen zit een dieper verlangen dat misschien wat aandacht nodig heeft.
Ik heb het over de verlangen om gezien, gehoord en ontvangen te worden door anderen.
We stoppen met delen uit angst om niet ontvangen te worden.
Het is een angst om niet geliefd te zijn als we onze diepste pijn, twijfels, onzekerheden, rauwheid en puinhoop laten zien.
Wat als we te veel zijn?
Wat als we als overlast worden beschouwd?
Wat als ze me veroordelen?
Wat als ze het niet begrijpen?
Wat als ze me proberen te repareren in plaats van er voor me te zijn?
Wat als ze me niet kunnen horen?
Â
Auw! Een persoonlijk aandeel...
Mijn partner gaf me onlangs iets terug over mezelf onvermogen om eenduidig te luisterenwaardoor hij niet langer cruciale waarheden van zijn ziel met mij deelde.
Ondanks al mijn pogingen om mijn mond te houden, voelde hij dat ik nog steeds soms in de rol van therapeut te stappen in plaats van zijn partner te zijn. (Heeft iets te maken met gewoonten over hoe mijn vrienden therapeut en coach en ik met elkaar omgaan).
Auw.
Hij gaf me ook terug dat ik de neiging heb om soms te veel te delen.
Interessante dynamiek, hè! Hij deelt te weinig, ik te veel.
Oversharing heeft dezelfde wortel: de angst om niet ontvangen te worden leidt tot overcompensatie door te veel te delen.
Verschillende kanten van dezelfde medaille.
De waarheid is dat we verlangen allebei om echt ontvangen te worden door de ander.
We willen allemaal het gevoel hebben dat we allemaal welkom zijn.
En we willen de erkenning en bevestiging dat wanneer we delen, het volledig wordt ontvangen. We hebben gewoon verschillende strategieën soms.
Elke keer als we echt authentiek delenis er een diepe opluchting. Een opening, een ontspanning. Een zucht van verlichting. Alles begint weer te stromen.
Dus hoe kan jouw delen je helpen, zonder dat het overgaat in niet-delen versus te veel delen?
Ik geef je graag 3 tips over hoe je op een gezonde manier kunt delen:
1.     Stel een duidelijk kader op wanneer je deelt.
Wil je dat ze alleen luisteren, zodat je een bepaalde tijd ongestoord kunt delen zonder repercussies? Of sta je open voor reflecties, feedback, vragen en dat ze je terugroepen? Vooraf duidelijk zijn over je behoeften kan een enorm verschil maken.
2.     Word echt intiem met je eigen ervaring.
Begrijpen dat jouw ervaring van jou is, van niemand anders en dat niemand er verantwoordelijk voor is. Als je ongegeneerd deelt, vanuit het diepst van je ziel, neem je automatisch eigenaarschap over je innerlijke proces. Zorg ervoor dat je praat over wat je voelt, zonder anderen de schuld te geven van hun daden. Het is jullie ervaring.
3.     Je bent op de dezelfde team
Onthoud dat jullie in hetzelfde team zitten en dat delen jullie dichter bij elkaar brengt. Delen is niet Verwijten maken, aanvallen, projecteren, oordelen, bekritiseren, het allemaal over jou als slachtoffer laten gaan, noch is het een podium voor jou om onbewust je wijsheid en leringen te tonen (notitie aan jezelf). Delen is een authentieke expressie van wat er in je gebeurt, met de intentie om de ander getuige te laten worden van jouw proces. Dat vereist vertrouwen. Van beide kanten.
Ik hoop dat dit een beetje helpt, lieverd.
Volgende week: meer over niet-helpende communicatietechnieken die je misschien wilt veranderen in helpende technieken!
Voor nu, als je weet dat er een potentieel is om je communicatievaardigheden, relatie, zelfvertrouwen, zelfliefde te verbeteren... laat het me weten als je mijn steun nodig hebt!
Veel liefs,
MichelleÂ
|
NL 
EN