
Grote onzin: Het gras is altijd groener bij de buren.

Relaties: vreselijk uitdagend, maar ook waanzinnig leerzaam...

Je vrij voelen binnen een relatie: kan dat überhaupt?
"Ik heb wel echt behoefte aan vrijheid, hoor."
Ik hoor dat vaak in mijn praktijk.
En in mijn persoonlijke geschiedenis met daten en relaties ben ik die zin meer dan eens tegengekomen.
Ik heb bovendien zelf jarenlang op de barricade gestaan voor mijn eigen vrijheid. Ik wilde niets liever dan vrij zijn.
Probeer me niet te temmen, oh nee...!!! Ik ben een vrij vogeltje, ik hoor niet in een kooi.
Uiteraard zal deze partner vrijheid is een geboorterecht.
En van onschatbare waarde - iets waarvan je je nog meer bewust wordt als je het eenmaal kwijt bent.
Toch, als mensen in mijn praktijk enorrrrrmmmm benadrukken dat ze behoefte hebben aan vrijheid, dan vraag ik me af: waar probeer je vrij van te zijn? Wie heeft geprobeerd je vast te zetten?
Heel vaak is een echt grote behoefte aan vrijheid een reactie op iets wat controle over ons probeerde uit te oefenen in het verleden.
In mijn geval was het een sekte plus een nogal dominante, controlerende, overbeschermende moeder die ervoor zorgden dat ik een afkeer kreeg van iedereen die me vertelde wat ik wel en niet moest doen - inclusief partners. En dus kwam ik op voor mijn seksuele vrijheid (non-monogamie) in bijna alle voorgaande relaties, wilde ik niet voor een baas werken, begon dus mijn eigen bedrijf en woonde nooit ergens langer dan een paar jaar.
Maar was dit vrijheid?
Of was het verkapte vermijding?
Wanneer intimiteit hetzelfde lijkt als verstrengeling
Veel van mijn cliënten die een grote behoefte aan vrijheid hebben, lijken erg op wie ik vroeger was.
Slimme, liefdevolle en gedreven mensen die denken dat ze volop genieten van de vrijheden van het leven, terwijl ze de lagen eronder eigenlijk vermijden. En... échte liefde en intimiteit vermijden.
Waarom? Omdat ze geleerd dat intimiteit hetzelfde betekent als symbiose.
Heel vaak werden hun eerste relaties (= ouders of verzorgers) gekenmerkt door ongezonde niveaus van controle, bescherming en soms ouders die te veel op hen bouwden in plaats van andersom. Zelfs als de opvoeding ideaal leek - geen echtscheidingen, veilige huisvesting, goede opleiding, genoeg eten op tafel - kunnen ze ervaren hebben dat hun ouders hen niet toestonden om te vallen, te falen en hun eigen weg te vinden.
Hoe iemand hierop reageert is niet altijd precies hetzelfde. Maar heel vaak zie je dat opgroeien in een symbiotische relatie met een of meer verzorgers betekent dat je niet hebt geleerd hoe je gezonde grenzen te stellen.
Dus wat doe dan wél?
Je kunt de ultieme kameleon worden. Je Je past je aan. Je beweegt mee met alle winden en houdt je mond dicht. Je wordt cool, easy-going, lijkt oh zo vrij maar brengt jezelf nauwelijks in en stelt weinig grenzen. Jij bent degene die altijd leuk is om mee om te gaan, omdat het met jou zo lekker relaxed is. Maar je zegt eigenlijk nooit wat je echt voelt en zorgt dat je op tijd de benen neemt om conflicten te voorkomen. Je lijkt geweldig om mee om te gaan, maar je bent niet écht. Je bent zowel grenzeloos als vermijdend.
De cool girl of dude zijn is niet relationeel.
Misschien ben je wel de wilde Rebel geworden (soms begin met de kameleon en ontdek de Rebel later). Je besloot: niet meer! Ik heb het recht om voor mezelf op te komen en ik laat me door niemand controleren!!! En zo wordt vrijheid prioriteit nummer één en laat je niemand meer aan jouw ruimte en tijd komen. Je leert grenzen stellen als een Champ, zonder je te realiseren dat wat je doet niet relationeler is dan de vorige reactie.
Reactie versus respons
Beide reacties zijn geen echte vrijheid; je bent nog steeds geketend door je verleden. Waarom? Omdat je nog steeds reageert op iets buiten jezelf, en dus niet vrij kiest.
De uitnodiging, lieve jij, is om naar binnen te gaan en jezelf af te vragen: waarvan probeer ik mezelf te bevrijden? En als je eenmaal het antwoord weet: ruim dat dan op. Dan pas kun je kiezen hoe je een bewust responswil geven, in plaats van te reactie.
Zoals bijvoorbeeld mijn cliënt die zich realiseerde dat wanneer hij zich verdedigde tegen het (in zijn beleving) controlerende gedrag van zijn partner, hij eigenlijk afzette tegen zijn overbeschermende moeder, in plaats van de gulle, liefhebbende partner te zijn die zijn vrouw steunt.
"Ware bevrijding is vrijheid van onze eigen automatische reacties." - Jiddu Krishnamurti.
Lees dat citaat nog eens en laat het bezinken. Zodra we onszelf bevrijden van het verleden, kunnen we werkelijk vrijheid ervaren in onze relatie met onszelf en anderen. Deze vrijheid includeert grenzen.
Zoals kinderen een hek om de speeltuin nodig hebben om zich veilig te voelen, zo hebben wij gezonde grenzen, structuur, afspraken en samenwerking nodig om veilig te kunnen spelen in onze relaties.
Een Relationeel Team worden met je partner betekent dat je die afspraken en structuren helenmaakt. Jullie beider stemmen mogen gehoord worden, jullie ja's en nee's. Ondertussen blijf je jezelf bevrijden van die oude automatische reacties en leer je de vaardigheden die nodig zijn om een fijne, gebalanceerde relatie te behouden.
That’s freedom, baby…






