Liefdesverslaving: Waarom het zo moeilijk is om misbruikrelaties te verlaten

Een van de pijnlijkste ervaringen is iemand van wie je houdt doormaken pijn... en er niets aan kunnen doen. Mee eens?

Soms doet het me echt pijn.

Vooral als het gaat om het liefdesleven van mijn vrienden. Vooral als ik zie dat ze in hetzelfde oude disfunctionele patroon duiken.

Natuurlijk, ik confronteer, ik reflecteer, ik hou me niet in. En visa versa. We verwelkomen liefdevol elkaars feedback.

Maar als ze blijven doen wat ze doen, kan ik me alleen maar terugtrekken en ze hun gang laten gaan en er voor ze zijn als dezelfde nare dingen weer gebeuren.

Het patroon herhalen

"Blijkbaar heb ik nog iets te leren in deze relatie," zei hij. zei ze.

Ze is mijn beste vriendin. Ik ken haar door en door en ik hou zó veel van haar.

Al vele jaren zie ik haar jongens aantrekken - geen mannen - terwijl ze het potentieel in hen blijft zien, in de hoop dat hun jongensachtigheid zal leiden tot volwassenheid.

Hun onvolwassenheid (en die van haar!) weerhoudt hen er altijd van om echt voor haar te kiezen. Ze zijn nooit helemaal 'in', ze verwaarlozen haar, houden van haar maar weten niet hoe ze met haar om moeten gaan.

Tot ze haar huidige vriend ontmoette. Liefdesbombardement haar binnen twee weken en gaf haar alles wat ze miste in haar vroegere minnaars. Ze zou nooit meer alleen hoeven zijn, hij zou er altijd voor haar zijn!

Ze smolt.

Maar de prijs? Hoog. Want tegelijkertijd leidt zijn eigen trauma van ernstig misbruik, fysiek, mentaal en emotioneel, tot controlerend en misbruikend gedrag van zijn kant.

Beetje bij beetje zie ik haar afbrokkelen, geen woord mogen zeggen over haar ervaringen uit het verleden met een andere man (zijn ego kan het niet aan), commentaar krijgen op haar kleding, tegengewerkt worden om onduidelijke redenen en haar in verwarring laten over wat ze deze keer gedaan heeft, meer orale seks willen zonder het haar ooit, zelfs maar één keer, terug te geven. Hij wil dat ze zich onderwerpt, zodat hij dat niet hoeft te doen.

Hij verdwijnt dagenlang en geeft haar het gevoel dat ze het uitschot van de aarde is, zijn aandacht niet waard. "Als dit is hoe je bent, wil ik er niets van weten," zei hij vele malen met minachting. Superioriteit in zijn puurste vorm - zoals zijn vader hem onbewust had geleerd.

Ze heeft het meerdere keren met hem uitgemaakt, omdat ze zichzelf aan het verliezen was en het letterlijk haar spirituele ontwikkeling negatief beïnvloedde.

Ze ging steeds weer terug.

"Ik heb het gevoel dat ik nog iets moet leren."

Waarom blijft ze?

Uiteraard, juist datgene wat ze moet leren, doet ze niet.

Nee zeggen.

Nee tegen het misbruik.
Nee tegen haar eigen innerlijke kind dat de show leidt.
Nee tegen haar eigen onvermogen om zichzelf te geven wat ze zo wanhopig van hem verlangt.

En om volwassen te worden. Om ja te zeggen tegen zichzelf.

Waarom doet ze dat niet?
Waarom doen zovelen dat niet?

Omdat zij verslaafd is en hij haar dealer.

Hoe meer pijn hij veroorzaakt, hoe blijer ze wordt als hij haar weer in zijn armen sluit als alles weer goed is.

Liefdesverslaafd. Punt uit.

Van een overbelasting van cortisol (stresshormoon) tot een enorme shot dopamine - haar beloning voor het verdragen van het misbruik. Endorfine, oxytocine... het zijn dan allemaal gelukshormonen.

Hij kon haar net zo goed een shot heroïne geven.

Het hele zenuwstelsel is in zo'n staat van activatie dat het zich alleen maar rustig en veilig wil voelen, en daar is hij dan, om haar helemaal te liefkozen.

"Er is ook zoveel verbondenheid...
En ik heb me nog nooit zo gevoeld."

In de val lopen

Wat helaas is een val waar veel mensen in vallen. Verbinding, liefde, is één element, maar niet genoeg voor een gezonde relatie.

Ik begrijp de uitdaging. Dat doe ik ook.

Hallooooo, ik ben Michelle en ik ben verslaafd! Herstellende.

Ik weet precies hoe het is. Ik heb mijn deel gehad van patronen die zich herhaalden in mijn romantische leven.

Mannen zouden smoorverliefd worden, maar niet volledig voor mij kiezen.
Getrouwde, polyamoureuze mannen kozen wel voor mij, maar altijd op de tweede plaats.

Maar ik voelde de liefde en dat is wat we allemaal willen, toch? Je geliefd voelen?
Het is zo menselijk!

De gemene deler in alle situaties was echter ik.

Zolang ik niet volledig koos voor wat ik wilde, waarom zouden deze mannen dat dan wel doen?

Mijn ogen gingen open toen poly guy 3 zijn intrede deed, en hij me wilde voorstellen aan zijn vrouw voordat we onze romantische onderneming zouden voortzetten, ik zag mijn patroon glashelder en besloot: nee.

Ik maakte er een eind aan - wat niet gemakkelijk was, want ik hield echt van de mannen en voelde me diep verbonden.

Ik stapte uit het patroon door een tweede plaats te accepteren, opende ik een ruimte voor één man om naast me te staan.

Ik gaf mezelf waar ik zo naar verlangde: Ik gaf mezelf prioriteit.

Twee maanden later was de deal rond. Ik ontmoette mijn man, hij koos mij, ik koos hem en we blijven elke dag voor elkaar kiezen.

De les:

Dit is wat ik heb geleerd...

Zolang je blijft doen wat je altijd hebt gedaan, zul je blijven krijgen wat je altijd hebt gekregen.

Waar je je tijd en energie in investeert, is wat je terugkrijgt.

Cliché maar waar.

Zoals ik mijn positie als tweede (de positie die mijn eigen innerlijke kind dacht te verdienen) voedde, bleef ik geen prioriteit krijgen.

Zolang je je eigen innerlijke kind je romantische leven laat leiden, zul je onvolwassen mensen blijven aantrekken.

Want lieve, lieve...

Er is maar één les die je kunt leren van disfunctionele relaties:

Om jezelf datgene te geven wat je hoopt te ontvangen, maar nooit zult krijgen zolang je in het patroon zit.

Wat is jouw verslavende patroon dat je blijft herhalen?

Kan ik je ondersteunen op je reis? Laten we eens praten en kijken hoe!

Boek een gratis gesprek van 30 minuten met mij