Relaties en conflicten: Kun je dit doorzien?

Het is gemakkelijk om geïrriteerd te raken door iemand die jou de schuld geeft van zijn of haar pijn.
Het is gemakkelijk om te beoordelen hoe ze niet volwassen worden.
Het is gemakkelijk om ze af te wijzen omdat ze niet de persoon zijn die je dacht dat ze waren.

Maar laat me je dit vragen: Ben je zo perfect?

Een liefdesverhaal...

Laatst belde een van mijn beste vrienden (laten we hem B. noemen) me op en vertelde me hoe zijn nieuwe liefdesinteresse (M.) ontzet was over het feit dat hij en zijn vriendin (K.) van 15 jaar samen op vakantie gingen, zijn 10-jarige zoon ook meekwam en in hetzelfde bed sliepen.

Zodra M. erachter kwam dat hij het bed deelde met een andere vrouw, viel ze hem daar de hele week mee lastig, wat eigenlijk een schaduw wierp op wat een zonnige, ontspannen week in Griekenland had moeten worden.

Omdat B. een vrijdenkende vent is, had hij M. van tevoren verteld over hun gezamenlijke vakantie, maar had hij het niet gehad over het delen van het bed en had hij haar trigger niet zien aankomen.

Hij baalde van haar veeleisende toon en het feit dat ze hem de hele week lastigviel met iets dat (in zijn ogen) geen bedreiging vormde voor hun relatie. "Dit is gewoon wie ik ben, hoe ik met vrienden omga, niets aan", beargumenteerde hij zijn zaak.

Vooral toen M. onbewust K. in hun gesprek betrok, begon het ook tussen B. en K. te laaien. "Ik wil er niet tussen gezet worden!" benadrukte K. tegen B. "Je bent een vrouw van veertig, word volwassen," zei ze direct tegen M..

B. wist niet echt wat hij moest doen. De situatie had hem bijna zijn vriendschap met K. gekost. De afgelopen maanden waren geweldig geweest met M. en omdat hij veel reist, is het erg moeilijk voor hem om een gelijkgestemde ziel te vinden die hem 'begrijpt'; M. wel. Zou hij dit na deze week weggooien?

Dus, beste lezer. Wat zou jij doen?

Waar de trigger ons op wijst

Misschien zou je niet eens een bed delen met je vriend. Probleem opgelost.

Misschien wel, maar je denkt dat je niet iemand zou aantrekken die hier zo anders over denkt.

Misschien had je het van tevoren besproken.

Het zit zo... het gaat niet om dit specifieke gevalis dat zo?

Het gaat over het feit dat twee individuen hebben een verschillende achtergrond, verschillende (traumatische) ervaringen en kunnen door verschillende situaties getriggerd worden - en probeer dan een manier te vinden om relateren naar elkaar, wat niet altijd rozengeur en maneschijn is.

Feit is: jij zal getriggerd worden. Dat is inherent aan relateren.

Je liefdesinteresse of partner ook. En je kunt denk dat er geen reden is waarom ze reageren zoals ze reageren, maar dat hun zenuwstelsel een andere mening heeft ;-).

In plaats van te oordelen, af te wijzen, ontzet en verontwaardigd te worden over hun onvolwassenheid...

... en een stapje terug doen?

Wat gebeurt hier echt?
Wat wordt daarin eigenlijk aangeroerd - ongeacht de huidige situatie?

Terugkomen bij de Stem van Heelheid

Blijkbaar wordt hun zenuwstelsel geactiveerd en een gevoel van bedreiging voelen.
In die toestand kunnen ze ruzie zoeken, offensief of defensief worden, weglopen, in zichzelf gekeerd raken, passief agressief worden of helemaal bevriezen.

In die staat, waarin hun innerlijk kind opspeelt en de Stem van Pijn spreektZe kunnen de volledige reikwijdte van de situatie niet zien. Ze alleen de 5% zien van hun waarheid en trigger.

Misschien zijn ze in staat om zichzelf te reguleren en uit die toestand te komen en weer volwassen te worden.
Misschien niet.

Moeten we ze afwijzen omdat ze onvolmaakt menselijk zijn - zelfs als dat irrationeel is?

Of kunnen we een breder gezichtspunt behouden door medelevend voor de onveiligheid die ze ervaren?

(En... wat als de rollen waren omgedraaid?)

Kunnen we misschien hoe we kunnen ondersteunen ze een beetje in het kalmeren van het zenuwstelsel en kijken of er een opening is om een volwassen gesprek te voeren, de stem van heelheid binnenlaten?

...het liefdesverhaal gaat verder

Ik raadde B. aan om de ervaring van M. niet af te wijzen, ook al ging ze misschien niet zo volwassen met de situatie om als hij wilde.

Want inderdaad, we hebben allemaal pijn. De stem van Pijn zal soms de stem van Heelheid overstemmen.

"Nodig M. uit voor een gesprek en luister naar haar. Houd ruimte voor haar emoties, laat haar misschien zelfs een beetje tieren. Maar vraag haar dan ook wat het in haar raakt, zodat ze langzaam kan afstemmen op haar eigen gevoelens, in plaats van op het verhaal, en eigenaar kan worden van wat er echt van binnen gebeurt. Vraag haar wat ze nodig heeft; achter elke angst schuilt een behoefte. Zoek uit waar jullie elkaar hierin kunnen ontmoeten; hoe kan zij veiligheid vinden in zichzelf en in jou? Hoe kun je trouw blijven aan jezelf, terwijl je haar ook de veiligheid biedt die ze nodig heeft?"

Het resultaat kan nog steeds zijn dat ze er niet uitkomen. Misschien kunnen ze allebei niet in hun volwassen zelf stappen.

Maar ze kunnen het allebei.

Uiteindelijk, mededogen brengt ons zoveel dichterbij dan verontwaardigingAfwijzing, afwijzing, oordeel of in je recht willen staan.

Wil je immers gelijk hebben of wil je geliefd zijn?

Als je graag volwassener wilt worden in het relateren en meer begrip en compassie voor anderen wilt hebben, dan wil ik je daar graag in ondersteunen. Je verdient het dat je relaties slagen!

Veel liefs,
Michelle