Relaties & Communicatie: Dit smaakt zo veel beter...

Ze zeggen dat je meer vliegen vangt met honing dan met azijn. Met andere woorden: Vriendelijkheid brengt je verder dan klagen.
 
Dit weten we allemaal.
We knikken allemaal instemmend als iemand ons erop wijst.
We prediken vriendelijkheid dit, liefdevolle harmonie dat.
 
(Behalve dat velen dan op sociale media gaan en digitaal het gevoel van eigenwaarde van een vreemde om zeep helpen met onaardige, veroordelende, beschamende opmerkingen die geen geldigheid of rechtvaardiging hebben... maar dat is een onderwerp voor een andere keer)
 
Waarom lijkt het er dan op dat we vergeten we dit simpele feit als het gaat om de persoon die het dichtst bij ons staat? Of de mensen die het dichtst bij ons staan?

Vriendelijkheid is gemakkelijk wanneer...

Om de een of andere reden lijkt het soms gemakkelijker om vriendelijk en medelevend te blijven voor mensen die iets minder dichtbij staan aan ons.
 
Vrienden, collega's, iemand die je net hebt ontmoet en met wie het goed klikt.
 
Je hoeft immers niet de hele tijd bij hen en hun gedrag in de buurt te zijn; het is gemakkelijk om gewoon een pauze te nemen van hen. Als ze over hun ellende praten, vind je het misschien veel gemakkelijker om je in te leven en hun standpunt te begrijpen.
 
Misschien kun je je zelfs wel inleven in de mensen over wie ze klagen en kun je - zo wijs als je bent - je publiek een ander perspectief geven. Omdat je niet persoonlijk betrokken bent en een groot hart hebt. Voor je vriend(in), en misschien zelfs voor het onderwerp van hun klacht.
 
Maar als het gaat om - laten we zeggen - je partnerLaat me je vragen... Kun je ze dezelfde curtosy geven?
 
Wees nu eerlijk... ;-)
 

... Totdat het jou raakt

Ik vraag dit omdat iedereen met een langdurige relatie zijn geliefde af en toe symbolisch maar gewelddadig wil onthoofden.
 
Is het niet zo dat wanneer we dagelijks emotioneel betrokken zijn bij iemand, hoe ze zich gedragen beïnvloedt ons meer en meer? Vooral de vervelende stukjes?
 
Yep. En daarmee komt er steeds meer ergernis. In het begin kunnen we hun nare gewoontes nog wel hebben, omdat er nog weinig geschiedenis is.
 
Dan gaat de tijd voorbij en beginnen we langzaam meer micro-teleurstellingen toevoegen aan de lijst van 'alles wat mijn partner me heeft aangedaan'.tot ze macro-ontgoochelingen worden.
 

• Hij vergat je te bellen dat hij later zou komen. Opnieuw.
• Ze was niet in staat om te luisteren zonder je therapeut te worden... zoals altijd.
• Ze nooit seks initiëren, het altijd moet van jou komen

Yadayadayada.
 
Het gebeurt eerst één keer. Dan twee keer. Dan nog eens en nog eens. Dan altijd. Totdat het niet langer hun gedrag is, maar een karaktereigenschap. "Je ZIT zo'n luie klootzak." "Je ZULT niet in staat zijn om bij me aanwezig te zijn."
 
Omdat het gedrag ons direct beïnvloedt, kunnen we de realiteit van de situatie niet echt helder meer zien.
 
De vriendelijkheid en het medeleven dat normaal gesproken in ons hart leeft, zijn uit het raam gevlogen en we hebben de deur opengezet om de Rechter in.
 
Halloooooo sabotagesysteem!!!
 
Ja. Het is inderdaad een sabotagesysteem.

De azijn binnenlaten = sabotage

Het kan zich voordoen als boosheid. Of klacht.
Of als hasjkoudheid, stonewalling.
Misschien is het de pleaser in jou. De regelaar. De ontwijker.
 
Hoe dan ook, het is jouw systeem dat je probeert te beschermen tegen gevaarwat het al zo vaak heeft gedaan.
 
En nu zit je midden in de gevarenzone - met je partner die het in jouw ogen consequent 'verkeerd' doet, wat kun je nog meer doen maar jezelf verdedigen en de azijn eruit halen?
 
Ik begrijp het.
Ik weet dat de verontwaardigde en rechtvaardige in je denkt dat hij beter verdient. En weet je wat? Misschien doe je dat wel!
 
Maar er is ook een nare waarheid: we moeten het doen met de partner die we hebben, niet met de partner die we verdienen.
 
(Disclaimer: dit geldt natuurlijk niet voor verbaal, fysiek, emotioneel of welke vorm van misbruik dan ook).
 
Het is zoals Joseph Campbell zei:

"We moeten bereid zijn om het leven dat we gepland hadden los te laten, om het leven te krijgen dat op ons wacht."

 En dus, beste lezer. Zonder je persoonlijke situatie en de dynamiek tussen jou en je geliefde te kennen. Waar ze vast aan moeten werken ;-).
 
Het beste wat je kunt doen, is je eigen houding en gedrag veranderen. 

Vind uw "cirkel van keuze (invloed, zoals Covey het noemt) waar je ruimte hebt om anders te kiezen.
 

1. Zet de azijn terug in het keukenkastje. Het werkt niet, tenzij je salade maakt.
2. Haal de honing eruit. Dat is zoveel zoeter.
3. Druppel het nu over je waarheid. Dat is wat Terry Real, mijn mentor, noemt: liefdevolle standvastigheid.

Je bericht kan nu als volgt klinken:
 
"Schat, ik zie dat je zo hard werkt en ik ben zo trots op je. Maar ik voel me niet gerespecteerd als je me niet belt als je te laat komt. Ik heb weer heerlijk eten gemaakt en nu is het koud. Bel me de volgende keer alsjeblieft op tijd. Wat kan ik doen om dat makkelijker te maken, zodat je het niet vergeet?"
 
"Schat, ik hou ervan hoe wijs je bent. En ik zou graag willen dat je alleen naar me luistert, zonder te reageren op wat ik moet doen. Kan ik gewoon delen wat er in mijn hoofd omgaat?"
 
"Je bent zo sexy en heet! En ik wil je zoooo graag. Ik zou ook graag willen voelen hoe jij naar mij verlangt. Ik weet dat opwinding voor jou anders werkt. Kunnen we misschien creatief worden en manieren vinden die voor ons allebei werken zodat we ons allebei voldaan voelen? Ik zou hier graag 20 minuten over praten. Heb je daar zin in?"
 
Zelfs als ze nooit veranderen, weet je tenminste je koos ervoor om de gelegenheid aan te grijpen. Maar misschien inspireer je je geliefde om het ook anders te gaan doen. En met wat goede ondersteuning van een relatiecoach zou je de dynamiek wel eens kunnen omdraaien.
 
Moge de honing veel vallen! Lekker, veel?