|
"Tijd en aandacht, Michelle. Tijd en aandacht."
Ik hoor hem nog preken terwijl ik me concentreerde op mijn deadlifts, heupen en kernoefeningen. Eén ding dat mijn voormalige PT in mijn brein heeft geplant, is dat mijn energieke ik de tijd moet nemen en mijn aandacht er volledig bij moet houden.
Deze twee (technisch gezien 3) woorden zijn als een mantra voor mij nu.
En onlangs hoorde ik mezelf ze gebruiken in een heel andere context: als ik het over mijn relatie heb liefdevol.
Gloeilamp-moment.
Laten we een beetje persoonlijk worden...
... door uit te leggen waarom ik dit met jullie deel en hoe relevant het is voor elke relatie - vooral nieuwe.
Mijn partner en ik hebben een prachtige relatie. En... we hebben onze uitdagingen.
Het is niet perfect.
Net als ieder ander stel brachten we, toen we bij elkaar kwamen, onze geschiedenis, onze zenuwstelsels, onze jeugdtrauma's, onze relatietrauma's, onze hechtingsstijlen, onze eigenaardigheden, onze voorkeuren mee...
... dus dat wordt natuurlijk uitdagingen met zich meebrengen.
(Iets waar ik in het verleden uitgebreid over heb geschreven).
De eerste 6 maanden gingen moeiteloos.
We bouwden vertrouwen op, we genoten van de liefde en we genoten van ons gemak.
Toen begonnen langzaam de eerste barsten zichtbaar te worden.
Het was niet onze interactie die voor uitdagingen zorgde; het kwam door omstandigheden buiten ons dat elk van ons overweldigd zou kunnen raken, elk op onze eigen manier en met onze eigen reactie erop.
Hij zou intrekkenzonder duidelijk te communiceren dat hij ruimte nodig had. Zonder me veel geruststelling te geven.
Ik zou me verwardIk was bang en wist niet wat ik moest doen, omdat ik niet wist waar die plotselinge kou voor diende en omdat ik die kerel nog niet zo goed kende.
Ik zou nooit achtervolgen hem. Ik liet de dingen op hun beloop, terwijl ik me in opperste staat van paraatheid voelde en ernaar verlangde om er meer bij betrokken te worden, om het te begrijpen. Maar vanwege mijn eigen geschiedenis kostte het me dagen om me met liefdevolle vastberadenheid uit te spreken, om niet langer 'de coole meid' te zijn en mijn onzekerheid te uiten in een oprechte boodschap.
Hij zou me eigenlijk heel goed ontvangen (wat op zich al helend was), maar het duurde soms dagen om weer echt contact te maken met zijn hart en zijn vermogen om de wereld - mij - weer toe te laten.
Ik zou hem dan met open armen ontvangen (wat helend voor hem was), omdat ik me zijn woorden van eerder herinnerde: Ik heb soms tijd alleen nodig; ik kom terug als een betere man.
We hebben het relatief goed afgehandeld, zonder lelijkheden.
Nog steeds, het was niet gemakkelijk voor ik.
Ik wilde zo graag dat we een manier vinden die voor ons werkt beide. Zonder terugtrekking, met communicatie. Ik wilde dat er rekening werd gehouden met onze beide behoeften.
Ik kon envision hem zeggende: "Schat, ik voel me wat overweldigd. Ik zou graag wat tijd voor mezelf hebben komend weekend. Zondag ben ik er weer."
En ik zou antwoorden: "Natuurlijk schat, bedankt dat je goed voor jezelf zorgt. Kun je me 's avonds een nachtzoen sturen? Dat is alles wat ik wil, wat het voor mij makkelijk maakt om je te geven wat je wilt."
Ik zie ons werken als een team.
We brachten allebei onszelf binnen - onze wensen, onze verzoeken - en we zouden elkaar in staat stellen om dat voor elkaar waar te maken. We zouden ons allebei ontmoet, gezien en in vrede voelen.
Maar terwijl we er nog niet warenvoelde ik me vaak weggelaten. Alleen. Bang zelfs.
Hem voelen terugtrekken als hij kon, zou mijn eigen spullen naar boven brengen om naar te kijken.
En dat deed ik. Gelukkig deed hij dat ook.
"Tijd," zei hij. "Het kost tijd om dat team te worden en te genezen van ons verleden."
Maar ik wist dat het beter leren spreken dan dat.
Het is ook wat we met die tijd hebben gedaan: wat we hebben betaald attentie naar. Hoe we ons toewijdden aan de tijd, hoe bereidwillig we zouden zijn.
En dus, tijd áen attentie hielp ons te nemen eigenaarschap van onze eigen pijn en angstenterwijl je ze met elkaar deelt zonder projecties of verwijten.
Tijd en aandacht stelden ons in staat om de onderhandelingsvaardigheden, verantwoord afstand nemen (hem), en zijnde nog nauwkeuriger in wat ik wilde (ik).
Tijd en aandacht brachten ons steeds meer naar gemak en vrede, Elkaar steeds beter leren kennen, elkaars eigenaardigheden begrijpen en weten hoe je daarmee om moet gaan.
Nu is het gebeurd.
We zijn verhuisd van terugtrekking naar verantwoord afstand nemen met aandacht voor mijn behoeften en wensen.
Waarom zou ik willen dat je dit weet?
Omdat relaties niet perfect zijn.
Ze horen niet altijd makkelijk te zijn.
Er is verbinding, breuk en herstel.
En terwijl je elkaar steeds beter leert kennen, elkaar leert begrijpen, kun je samen je basis versterken door de vaardigheden. die nodig zijn voor een volwassen relatie.
Dat kost tijd. En aandacht. Na twee, zelfs twintig jaar.
Veel liefs,
Michelle
|
NL 
EN