Verliesstrategie 2: angst om de controle te verliezen

Het is zo'n akelig woord, vind je niet? Om een controlefreak genoemd te worden.
Er zit zoveel oordeel in.
Overwegende dat we doen dit vaak met zoveel liefde en toewijding.

Bovendien zit er, net als bij elke andere niet-helpende strategie, een intelligentie achter de behoefte om te controleren.

Het is een overlevingsstrategie die hield je drijvende toen alles uit elkaar leek te vallen.

Jij, de ware held, hield de boel bij elkaar door de leiding te nemen, door er voor iedereen te zijn. Jij zag dat iemand de situatie onder controle moest houden en omdat niemand anders dat deed, sprong jij bij.

Het kan een patroon zijn dat je een echte kampioen in.

Jij bent de doorzetter, degene op wie iedereen vertrouwt, de steunpilaar waar mensen van leren.
Altijd daar, altijd beschikbaar.

En altijd het gevoel hebben dat je gestikt.

Want er is ook het idee dat je niet kunt loslaten en anderen niet kunt vertrouwen om dingen te regelen. Jij hebt antwoorden (en het niet weten is dodelijk voor je!), en (je denkt) zij niet.

Het is zo'n eenzame plek, hè?
Om dan een 'freak' genoemd te worden is niet erg aardig of liefdevol.
Vooral omdat je zo je best doet!

Toch helpt het niet... je bent anderen de kans ontnemen om in te grijpen. Ze voelen zich misschien opgedrongen, niet vertrouwd. 
Ondertussen je put jezelf uit.

Hoe komt deze behoefte aan controle tot uiting?

De behoefte aan controle kan op veel verschillende manieren tot uiting komen, sommige kunnen wel of niet van toepassing zijn:

• Openlijk, door micromanagement je kinderen, partner, teamleden, doornemen wat ze doen en ze overdreven corrigeren
• Openlijk, door overschrijding van privacygrenzen en de spullen van mensen doornemen, omdat je alles moet weten wat er aan de hand is...
• Heimelijk, door veel meer op je nemen dan je kunt dragenconstant geven en geven, terwijl je je eigen behoeften deactiveert
• Openlijk, door binnendringende in situaties waar je niet eens deel van uitmaakt

Herken je dit misschien?
Ik denk dat je moe als je dat doet.
Ik denk dat onder al dat doen, helpen, de boel drijvende houden, een bange, jongere versie van jou schuilgaat die zich gewoon wil ontspannen en overgeven.

Een deel van jou dat verlangt er diep naar om verzorgd te worden.

Maar omdat je het gevoel hebt dat je anderen op dit moment niet kunt vertrouwen (om wat voor reden dan ook) en dat de wereld uit elkaar zal vallen als je niet alles bij elkaar houdt, blijf je vastzitten in die eeuwige lus van controle.

Ik weet hoe dit is, want dit is mijn grootste verliezende strategie.

Mijn versie: te veel geven. Zodra er een verstoring is, spring ik bij om te helpen. Ik voel niet de behoefte om alles op te lossen of op te lossen allesMaar ik voel wel de behoefte om er voortdurend te zijn. In mijn systeem ben ik de hele tijd energetisch op hen afgestemd. Mensen moeten op me kunnen leunen. Dat is op zich prima, maar niet erg behulpzaam als ik vergeet om innerlijk gecentreerd te blijven.

Leren vertrouwen op het leven

Een van de moeilijkste uitdagingen voor al die liefhebbers van controle en overgevers, is om te leren hoe je niets moet doen.

Niets.
Wees met de leegte.
Vertrouwen en overgave.

Maar makkelijker gezegd dan gedaan ;-).
Dit is weer zo'n mooie, spirituele boodschap die niets betekent als je leeft in die constante staat van overleven.

Net als bij elke andere niet-helpende, onaangepaste strategie, naar de wortel van die angst gaan is essentieel om opnieuw een gezondere relatie met dat deel van jou aan te gaan.. Een behoefte aan controle verbergt veel angst... en ik begrijp het als dit iets is dat nu moeilijk is om toe te geven. 

Maar wat ik je vandaag graag wil geven, lieve 'ik-heb-lang-lang-lang-lang-lang-lang-lang-lang-lang-lang-lang-langzaam-maar-weet-niet-hoe-ik-het-moet-laten-controleren'-mens, is beginnen met vragen wat je wilt in de kleine dingen en kijk of je anderen misschien de kans kunt geven om terug te geven aan jij.

Door te controleren, weerhoud je anderen ervan om op te staan, weet je...

En je ontneemt jezelf het geschenk van ontvangen.

Kleine stapjes.
Maak ze steeds groter.
Vraag je partner om de vakantie te boeken in plaats van jou.
Laat je kinderen de vaatwasser doen en accepteer dat het bestek ongeorganiseerd is.
Ga op die voedende retraite waar je gewoon kunt zijn.

En om hulp vragenook van een professional, in dit proces van meer vertrouwen, zodat je het niet nog een keer alleen doet.

Adem in... en adem uit.

Veel succes.

(Krediet: Dit concept van de 5 verliesstrategieën, waarvan dit de tweede is, komt uit Relational Life Therapy ® van Terry Real).